Het antwoord op die vraag is nu nog Nederland, maar over drie dagen is dat Sheffield, Engeland! Ja het is nu echt bijna zover en dus ben ik vanaf vandaag overgestapt op mijn waarbenjij.nu pagina. Dus om mijn reis te volgen, ga naar mirm.waarbenjij.nu!

Het antwoord op die vraag is nu nog Nederland, maar over drie dagen is dat Sheffield, Engeland! Ja het is nu echt bijna zover en dus ben ik vanaf vandaag overgestapt op mijn waarbenjij.nu pagina. Dus om mijn reis te volgen, ga naar mirm.waarbenjij.nu!

Het antwoord op die vraag is nu nog Nederland, maar over drie dagen is dat Sheffield, Engeland! Ja het is nu echt bijna zover en dus ben ik vanaf vandaag overgestapt op mijn waarbenjij.nu pagina. Dus om mijn reis te volgen, ga naar mirm.waarbenjij.nu!

Onopvallend kijk ik naar de man die tegenover me is gaan zitten. Chagrijnig kijkt hij naar buiten, naar de natte wereld die aan ons voorbij raast. Hij komt zelf ook uit de regen, getuige de paraplu die hij naast zich neer heeft gezet. Hij is recht tegenover me gaan zitten, al zitten we met z'n tweexebn in een vierpersoonszitje in de trein. Blijkbaar kent hij de ongeschreven regel niet die in de trein geldt: je gunt elkaar beenruimte waardoor je, als het even kan, schuin tegenover elkaar gaat zitten. Zo zit je immers niet in elkaars weg. Meestal zijn het dagjesmensen die niet zo vaak met de trein reizen die deze regel niet kennen, maar deze man ziet eruit alsof hij elke dag op deze manier naar zijn werk gaat. Ik herken hem ook, hij is eerder tegenover me gaan zitten en ik heb hem een aantal keer iets verderop zien zitten, toen ook al chagrijnig kijkend. Hij zucht een aantal keer en slaat zijn krant open. Zijn wenkbrauwen blijven echter omlaag.

Ik vraag me af waarom deze man zo nors kijkt. Hij is, denk ik, rond de 30 jaar, heeft een platte boksersneus en keurig gekleed in een pak. De vorige keer hoopte ik nog ik halverwege de rit naar Utrecht verlost zou zijn van de chagrijnige blikken, helaas weet ik nu uit ervaring dat hij tot Utrecht blijft zitten, nog een half uur dus. Zijn gezichtsuitdrukking verandert nog steeds niet. Nu is het vroeg, half 8 's ochtends, zou deze man last hebben van een doodgewoon ochtendhumeur?

Nou ja, doodgewoon. Zo wil ik een ochtendhumeur ook niet noemen. Als ik mijn benen om half 7 over de bedrand zwiep en in de badkamer de radio aandoe, ben ik wakker en klaar voor de dag. Nu moet ik wel eerlijkheidshalve bekennen dat hier dikwijls een discussie met mezelf aan vooraf ga, waarbij ik zelf altijd verlies en mezelf het bed uit gooi. Maar dan ben ik ook echt wakker  en door de vrolijke muziek die uit de radio schalt begint  de dag ook gelijk weer goed. Een ochtendhumeur komt bij mij alleen voor als ik iets moet hebben wat plots niet meer ligt op de plek waar ik het heb achtergelaten. Dat kost tijd waardoor ik me moet haasten en dan wil m'n humeur nog weleens omslaan. Maar dit is dan altijd maar tijdelijk, terwijl deze man toch steeds minstens een half uur chagrijnig kijkt elke dag.

 Misschien had ik het hem gewoon moeten vragen. Of gewoon een gesprek moeten aanknopen, misschien dat dan die frons van z'n gezicht was verdwenen. Maar zo'n chargrijnig gezicht is niet echt uitnodigend om een praatje aan te knopen…

Heb jij weleens een ochtendhumeur?

Onopvallend kijk ik naar de man die tegenover me is gaan zitten. Chagrijnig kijkt hij naar buiten, naar de natte wereld die aan ons voorbij raast. Hij komt zelf ook uit de regen, getuige de paraplu die hij naast zich neer heeft gezet. Hij is recht tegenover me gaan zitten, al zitten we met z'n tweexc3xabn in een vierpersoonszitje in de trein. Blijkbaar kent hij de ongeschreven regel niet die in de trein geldt: je gunt elkaar beenruimte waardoor je, als het even kan, schuin tegenover elkaar gaat zitten. Zo zit je immers niet in elkaars weg. Meestal zijn het dagjesmensen die niet zo vaak met de trein reizen die deze regel niet kennen, maar deze man ziet eruit alsof hij elke dag op deze manier naar zijn werk gaat. Ik herken hem ook, hij is eerder tegenover me gaan zitten en ik heb hem een aantal keer iets verderop zien zitten, toen ook al chagrijnig kijkend. Hij zucht een aantal keer en slaat zijn krant open. Zijn wenkbrauwen blijven echter omlaag.

Ik vraag me af waarom deze man zo nors kijkt. Hij is, denk ik, rond de 30 jaar, heeft een platte boksersneus en keurig gekleed in een pak. De vorige keer hoopte ik nog ik halverwege de rit naar Utrecht verlost zou zijn van de chagrijnige blikken, helaas weet ik nu uit ervaring dat hij tot Utrecht blijft zitten, nog een half uur dus. Zijn gezichtsuitdrukking verandert nog steeds niet. Nu is het vroeg, half 8 's ochtends, zou deze man last hebben van een doodgewoon ochtendhumeur?

Nou ja, doodgewoon. Zo wil ik een ochtendhumeur ook niet noemen. Als ik mijn benen om half 7 over de bedrand zwiep en in de badkamer de radio aandoe, ben ik wakker en klaar voor de dag. Nu moet ik wel eerlijkheidshalve bekennen dat hier dikwijls een discussie met mezelf aan vooraf ga, waarbij ik zelf altijd verlies en mezelf het bed uit gooi. Maar dan ben ik ook echt wakker  en door de vrolijke muziek die uit de radio schalt begint  de dag ook gelijk weer goed. Een ochtendhumeur komt bij mij alleen voor als ik iets moet hebben wat plots niet meer ligt op de plek waar ik het heb achtergelaten. Dat kost tijd waardoor ik me moet haasten en dan wil m'n humeur nog weleens omslaan. Maar dit is dan altijd maar tijdelijk, terwijl deze man toch steeds minstens een half uur chagrijnig kijkt elke dag.

 Misschien had ik het hem gewoon moeten vragen. Of gewoon een gesprek moeten aanknopen, misschien dat dan die frons van z'n gezicht was verdwenen. Maar zo'n chargrijnig gezicht is niet echt uitnodigend om een praatje aan te knopen…

Heb jij weleens een ochtendhumeur?

Het einde van het studiejaar is alweer in zicht. Hoewel m'n studiegenootjes nog druk over hun scriptie gebogen zitten, vier ik al bijna drie weken vakantie. M'n masterscriptie is echter nog lang niet af, ik heb dan wel een onderwerp en een begeleidster, meer is er ook niet gebeurd. Zodra ik hoorde dat ik naar Engeland mocht voor een half jaar heb ik het opgegeven m'n scriptie nog te schrijven, aangezien ik ook nog een extra vak ging volgen, LEAP (Legal English for Academic Purposes). Toegeven, het was eerst wel m'n doel om m'n scriptie af te hebben voor ik naar Engeland ging, maar dit bleek toch geen haalbaar doel. Dus toen werd het plan opgevat om in Engeland Family law te volgen en een rechtsvergelijkende scriptie te schrijven. Tot ik er achter kwam dat ik dat vak niet kan volgen in Engeland, aangezien het niet in die periode daar gegeven wordt. Ach ja, we verzinnen er wel weer wat op. 

Maar goed, vakantie dus. Ik vier dan al wel drie weken vakantie, tot anderhalve week geleden was dit voorwaardelijk aangezien er nog een tentamencijfer bekend moest worden. Als ik het tentamen verpest had, dan had vorige week nog een herkansing moeten worden gemaakt. Maar ik had gewoon een 7,8! Niks herkansing dus! En nu begin ik me toch echt een nerd te voelen, aangezien ik daarvoor een 8,5 kreeg voor m'n Engelse presentatie (dacht dat ik altijd slecht was in presenteren, dit beeld moet toch een beetje bijgesteld worden geloof ik), een 7,5 voor m'n vocabulary notebook (een boek met woorddiagrammen en andere schrijfopdrachten gedaan voor LEAP) en een 9 voor m'n participatie voor LEAP! Gevolg: ik voel me een nerd. Niks mis mee trouwens, voor ik die indruk wek, het is juist een heel fijn gevoel, maar zo voel ik me wel. In tegenstelling tot m'n middelbare schooltijd…

In de eerste drie jaar van de middelbare voelde ik me slim, net zoals op de basisschool. Ik haalde altijd hoge cijfers, was xe9xe9n van de slimsten van de klas. Aan het eind van de derde klas op de middelbare had ik mezelf zelfs als doel gesteld om niet minder dan een 7 gemiddeld te staan voor al m'n vakken. Hoezo nerd Maar goed, toen kwam de tweede fase en toen ging het even mis. Ik ging maar ternauwernood over naar de vijfde, met drie vijven wel te verstaan, de vijfde sloot ik af met twee vijven en toen kwam de zesde, het laatste jaar. Verbazend genoeg ging ik zonder onvoldoendes de examens in en… Ik kwam er ook weer zonder uit! Maar het duurde echt tot de universiteit tot ik me weer slim voelde. Natuurlijk heb ik ook hier weleens een (dikke) onvoldoende gehaald, maar de ene na de andere voldoende werd binnengesleept en al m'n vakken behaalde ik in xe9xe9n keer!

Dus me een nerd voelen is lang zo slecht nog niet. En jij, heb jij je weleens een nerd gevoeld?

Het einde van het studiejaar is alweer in zicht. Hoewel m'n studiegenootjes nog druk over hun scriptie gebogen zitten, vier ik al bijna drie weken vakantie. M'n masterscriptie is echter nog lang niet af, ik heb dan wel een onderwerp en een begeleidster, meer is er ook niet gebeurd. Zodra ik hoorde dat ik naar Engeland mocht voor een half jaar heb ik het opgegeven m'n scriptie nog te schrijven, aangezien ik ook nog een extra vak ging volgen, LEAP (Legal English for Academic Purposes). Toegeven, het was eerst wel m'n doel om m'n scriptie af te hebben voor ik naar Engeland ging, maar dit bleek toch geen haalbaar doel. Dus toen werd het plan opgevat om in Engeland Family law te volgen en een rechtsvergelijkende scriptie te schrijven. Tot ik er achter kwam dat ik dat vak niet kan volgen in Engeland, aangezien het niet in die periode daar gegeven wordt. Ach ja, we verzinnen er wel weer wat op. 

Maar goed, vakantie dus. Ik vier dan al wel drie weken vakantie, tot anderhalve week geleden was dit voorwaardelijk aangezien er nog een tentamencijfer bekend moest worden. Als ik het tentamen verpest had, dan had vorige week nog een herkansing moeten worden gemaakt. Maar ik had gewoon een 7,8! Niks herkansing dus! En nu begin ik me toch echt een nerd te voelen, aangezien ik daarvoor een 8,5 kreeg voor m'n Engelse presentatie (dacht dat ik altijd slecht was in presenteren, dit beeld moet toch een beetje bijgesteld worden geloof ik), een 7,5 voor m'n vocabulary notebook (een boek met woorddiagrammen en andere schrijfopdrachten gedaan voor LEAP) en een 9 voor m'n participatie voor LEAP! Gevolg: ik voel me een nerd. Niks mis mee trouwens, voor ik die indruk wek, het is juist een heel fijn gevoel, maar zo voel ik me wel. In tegenstelling tot m'n middelbare schooltijd…

In de eerste drie jaar van de middelbare voelde ik me slim, net zoals op de basisschool. Ik haalde altijd hoge cijfers, was xc3xa9xc3xa9n van de slimsten van de klas. Aan het eind van de derde klas op de middelbare had ik mezelf zelfs als doel gesteld om niet minder dan een 7 gemiddeld te staan voor al m'n vakken. Hoezo nerd Maar goed, toen kwam de tweede fase en toen ging het even mis. Ik ging maar ternauwernood over naar de vijfde, met drie vijven wel te verstaan, de vijfde sloot ik af met twee vijven en toen kwam de zesde, het laatste jaar. Verbazend genoeg ging ik zonder onvoldoendes de examens in en… Ik kwam er ook weer zonder uit! Maar het duurde echt tot de universiteit tot ik me weer slim voelde. Natuurlijk heb ik ook hier weleens een (dikke) onvoldoende gehaald, maar de ene na de andere voldoende werd binnengesleept en al m'n vakken behaalde ik in xc3xa9xc3xa9n keer!

Dus me een nerd voelen is lang zo slecht nog niet. En jij, heb jij je weleens een nerd gevoeld?

Wist ik al dat ik lang was weggeweest, proberen in te loggen bij web-log.nl en vervolgens moeten zoeken naar de plek om de log te schrijven, drukt me met m'n neus op de feiten. Geen idee hoe lang het geleden is, het is in ieder geval te lang. En er is zoveel gebeurd! Allereerst ben ik natuurlijk jarig geweest en heb ik het dubbele gekkengetal (lees: 22) bereikt. Een dubbel zo gek jaar ligt dus voor de boeg en dat bleek ook wel…

Je hebt van die momenten in je leven dat je het roer radicaal om moet gooien. Goed, dat heb ik dus niet gedaan, ik was eigenlijk zeer tevreden met mijn leven. Maar sommige dingen konden wel een aanpassing gebruiken. Zoals jullie waarschijnlijk nog wel weten ben ik in 2006 begonnen met mijn rechtenstudie. De bachelor duurt 3 jaar als je het goed doet en vorig jaar konden jullie lezen dat ik deze (jubel en juich) behaald heb. Mijn gekozen master, privaatrecht, duurt maar xe9xe9n jaar en tot mijn verbazing verliep ook deze soepeltjes, alle vakken zijn tot nu toe behaald (*klopt af*), alleen de masterscriptie moet nog gebeuren.

Maar ja, dan ben je 22 en klaar met studeren. Aan het begin van dit studiejaar begon ik me af te vragen of ik dat al wel wilde, of ik nu al wilde gaan werken. Er is immers nog zoveel anders leuks te doen! Dus besloot ik me aan te melden voor studeren in het buitenland. Dit wilde ik vanaf het begin van mijn studie al eens doen, waarschijnlijk heeft er ooit tijdens de studievoorlichtingen een student heel enthousiast over verteld (wie, waar en wanneer weten we alleen niet meer), dus zodra ik de studiegids in handen kreeg was dat ook het eerste hoofdstuk waar ik naartoe bladerde. Echter, het kwam er niet van. Wat daar de reden van was weet ik niet, waarschijnlijk toch een angst voor het onbekende. Maar nu, nu was het nu of nooit, als ik afgestudeerd was kon het immers niet meer. De keuze voor een Engelstalig land was snel gemaakt, die taal beheerste ik al redelijk en vloeiend Engels spreken komt altijd van pas. Het oog viel eerst op de VS, maar aangezien dit toch wel erg duur en erg ver was, besloot ik het toch wat dichter bij huis te zoeken. En dan kom je natuurlijk op Engeland. Doordat ik al in mijn master zit, waren er maar drie universiteiten waar ik heen kon, xe9xe9n in Londen, eentje er vlak onder en xe9xe9n in Sheffield. Na de ervaringen van andere studenten erover gelezen te hebben, kwam Sheffield als leukste uit de bus.

De aanmelding werd gemaakt, natuurlijk last minute (volgens mij leer ik het nooit), maar na wat haasten was ik toch op tijd. En toen was het enige wat ik nog kon doen wachten. Er zouden gesprekken kunnen komen als er teveel aanmeldingen waren, maar het zou ook zonder afgedaan kunnen worden. Een uitnodiging kwam echter niet en de angst om niet toegelaten te worden nam toe, ondanks bemoedigende mailtjes van het International Office dat het niks hoefde te betekenen als je nog niks had gehoord en dat ze eind maart iedereen zou berichten. De laatste week van maart begon en nog steeds had ik niks gehoord. Tot op 26 maart een mailtje kwam dat ik was toegelaten tot de cursus Legal English for Academic Purposes (LEAP). Toen begon de hoop langzaam weer te groeien, deze cursus was optioneel en bij een teveel aan studenten kregen de studenten die naar het buitenland zouden gaan voorrang krijgen. Betekende dit dat ik was toegelaten? Ik durfde het nog niet hardop te zeggen, maar het leek er toch wel op! En toen, die middag, kwam het verlossende mailtje binnen: ik was geselecteerd voor Sheffield! Een mooier verjaardagscadeau (ik was drie dagen later jarig) kon ik me niet wensen.

We zijn nu drie maanden verder en de voorbereidingen zijn in volle gang. Het vak LEAP heb ik vorige week afgerond, mijn laatste Nederlandse tentamen is gemaakt (nu maar hopen dat er geen herkansing nog nodig is) en de reis is geboekt. Tijdens LEAP heb ik de twee andere meiden die ook naar Sheffield gaan leren kennen en samen zullen we per trein de oversteek maken. De aanmelding voor de accomodatie op de campus is gedaan en de vakken zijn gekozen. Nog drie maanden te gaan en dan gaat het gebeuren! Ik ben weg vanaf 12 september tot begin februari en het is nog heel onwerkelijk. Het is heel spannend, eng en geweldig at the same time. Een avontuur. En dan… Ja dan zal ik heel veel loggen, om iedereen hier op de hoogte te houden van mijn Engelse avonturen. England, here I come!

Wist ik al dat ik lang was weggeweest, proberen in te loggen bij web-log.nl en vervolgens moeten zoeken naar de plek om de log te schrijven, drukt me met m'n neus op de feiten. Geen idee hoe lang het geleden is, het is in ieder geval te lang. En er is zoveel gebeurd! Allereerst ben ik natuurlijk jarig geweest en heb ik het dubbele gekkengetal (lees: 22) bereikt. Een dubbel zo gek jaar ligt dus voor de boeg en dat bleek ook wel…

Je hebt van die momenten in je leven dat je het roer radicaal om moet gooien. Goed, dat heb ik dus niet gedaan, ik was eigenlijk zeer tevreden met mijn leven. Maar sommige dingen konden wel een aanpassing gebruiken. Zoals jullie waarschijnlijk nog wel weten ben ik in 2006 begonnen met mijn rechtenstudie. De bachelor duurt 3 jaar als je het goed doet en vorig jaar konden jullie lezen dat ik deze (jubel en juich) behaald heb. Mijn gekozen master, privaatrecht, duurt maar xc3xa9xc3xa9n jaar en tot mijn verbazing verliep ook deze soepeltjes, alle vakken zijn tot nu toe behaald (*klopt af*), alleen de masterscriptie moet nog gebeuren.

Maar ja, dan ben je 22 en klaar met studeren. Aan het begin van dit studiejaar begon ik me af te vragen of ik dat al wel wilde, of ik nu al wilde gaan werken. Er is immers nog zoveel anders leuks te doen! Dus besloot ik me aan te melden voor studeren in het buitenland. Dit wilde ik vanaf het begin van mijn studie al eens doen, waarschijnlijk heeft er ooit tijdens de studievoorlichtingen een student heel enthousiast over verteld (wie, waar en wanneer weten we alleen niet meer), dus zodra ik de studiegids in handen kreeg was dat ook het eerste hoofdstuk waar ik naartoe bladerde. Echter, het kwam er niet van. Wat daar de reden van was weet ik niet, waarschijnlijk toch een angst voor het onbekende. Maar nu, nu was het nu of nooit, als ik afgestudeerd was kon het immers niet meer. De keuze voor een Engelstalig land was snel gemaakt, die taal beheerste ik al redelijk en vloeiend Engels spreken komt altijd van pas. Het oog viel eerst op de VS, maar aangezien dit toch wel erg duur en erg ver was, besloot ik het toch wat dichter bij huis te zoeken. En dan kom je natuurlijk op Engeland. Doordat ik al in mijn master zit, waren er maar drie universiteiten waar ik heen kon, xc3xa9xc3xa9n in Londen, eentje er vlak onder en xc3xa9xc3xa9n in Sheffield. Na de ervaringen van andere studenten erover gelezen te hebben, kwam Sheffield als leukste uit de bus.

De aanmelding werd gemaakt, natuurlijk last minute (volgens mij leer ik het nooit), maar na wat haasten was ik toch op tijd. En toen was het enige wat ik nog kon doen wachten. Er zouden gesprekken kunnen komen als er teveel aanmeldingen waren, maar het zou ook zonder afgedaan kunnen worden. Een uitnodiging kwam echter niet en de angst om niet toegelaten te worden nam toe, ondanks bemoedigende mailtjes van het International Office dat het niks hoefde te betekenen als je nog niks had gehoord en dat ze eind maart iedereen zou berichten. De laatste week van maart begon en nog steeds had ik niks gehoord. Tot op 26 maart een mailtje kwam dat ik was toegelaten tot de cursus Legal English for Academic Purposes (LEAP). Toen begon de hoop langzaam weer te groeien, deze cursus was optioneel en bij een teveel aan studenten kregen de studenten die naar het buitenland zouden gaan voorrang krijgen. Betekende dit dat ik was toegelaten? Ik durfde het nog niet hardop te zeggen, maar het leek er toch wel op! En toen, die middag, kwam het verlossende mailtje binnen: ik was geselecteerd voor Sheffield! Een mooier verjaardagscadeau (ik was drie dagen later jarig) kon ik me niet wensen.

We zijn nu drie maanden verder en de voorbereidingen zijn in volle gang. Het vak LEAP heb ik vorige week afgerond, mijn laatste Nederlandse tentamen is gemaakt (nu maar hopen dat er geen herkansing nog nodig is) en de reis is geboekt. Tijdens LEAP heb ik de twee andere meiden die ook naar Sheffield gaan leren kennen en samen zullen we per trein de oversteek maken. De aanmelding voor de accomodatie op de campus is gedaan en de vakken zijn gekozen. Nog drie maanden te gaan en dan gaat het gebeuren! Ik ben weg vanaf 12 september tot begin februari en het is nog heel onwerkelijk. Het is heel spannend, eng en geweldig at the same time. Een avontuur. En dan… Ja dan zal ik heel veel loggen, om iedereen hier op de hoogte te houden van mijn Engelse avonturen. England, here I come!

Vrouwen kunnen geen kaartlezen. We kennen allemaal wel dat vooroordeel. Heb je je weleens afgevraagd hoe dat vooroordeel is ontstaan? Ik kan zelf wel kaartlezen, maar dat komt geloof ik door het feit dat ik jaren op scouting heb gezeten. En daar leer je wel kaartlezen! Maar goed, het vooroordeel is er niet voor niks, het is ooit bedacht en het is ook nog steeds in stand gehouden. En ik merkte gister dat dit vooroordeel ook weleens gewoon de waarheid is…

De situatie was dat Jacob, op 29 februari geboren en dus dit jaar niet jarig is, toch besloot zijn verjaardag te vieren maar dan gewoon op 26 februari. En wij, Eva, Jaco en ik, waren als studiegenootjes en friends, uitgenodigd om naar het verre Zoetermeer te komen, gewapend met een cadeautje natuurlijk, om het feestje mee te vieren. Aangezien ik het verst van hem afwoon en ik zowat langs Eva en Jaco kom en ik de auto tot mijn beschikking had (bedankt mam!) was ik de bob. Afijn, het begon al toen ik maandag Eva tegenkwam terwijl ik de hoorcollegezaal uitkwam en zij erin ging en ik tegen haar zei: ‘zie je vrijdag!’ waarop zij mij vreemd aankeek en zei: ‘het is toch zaterdag?!’ Eh… even gecheckt dus en het was echt vrijdag! Gelukkig kon ze vrijdag ook, dus dat was geen probleem. Problem solved dus. Maar toen ik gisteren het cadeautje (Burberry Brit for men) aan het inpakken was, ging opeens m’n mobiel over. Een smsje van Jaco… Uh oh. Bleek dat hij zich ook had vergist in de datum en ook dacht dat het zaterdag was! Maar hij zat ondertussen in Duitsland met z’n familie, dus dat ging hij absoluut niet redden. Dat was dus een stop minder helaas.

 Maar goed, ik printte de routes uit naar Eva’s huis en vandaar naar Jacob’s huis. Eva’s huis had ik zonder verkeerd rijden gevonden, dus dat beloofde al veel goeds! En met iemand naast je die rustig de route kan voorlezen, kon het haast niet fout gaan. Dat zou je denken in ieder geval… We kwamen in ieder geval op de snelweg terecht en het verliep voorspoedig. Volgens Eva moesten we hierna een E-weg hebben, dus daar keken we naar uit. Tot ik me bedacht dat we langs Utrecht zouden rijden en die afslag waren we al voorbij! Dus Eva las even wat stappen verder en jawel, we hadden eraf gemoeten! Gelukkig waren we nog niet ver er voorbij, dus al snel zaten we weer op de goede weg. Geleerd van onze fout lazen we gelijk maar een paar stappen vooruit zodat ik wist waar ik heen moest. Tot en met de afslag naar Zoetermeer ging alles vervolgens heel soepel, maar toen begon de drama pas. Volgens Eva moesten we Zoetermeer/Pijnacker aanhouden en vervolgens rechts de Oostweg op. Prima, linksaf dus en vervolgens naar rechts uitkijken naar de Oostweg. De eerste weg was de Zuidweg, dat zou moeten betekenen dat de Oostweg niet ver weg was… Maar de volgende weg rechts was het ook niet en ook niet de wegen erna. Keren dan maar en kijken of we dan toch rechts hadden gemoeten toen we van de snelweg afkwamen. Maar ook hier vonden we geen Oostweg. Nog maar een keer keren dus, maar vinden deden we het niet. Dus besloot ik maar dat we bij de eerste plattegrond die we vonden maar zouden stoppen om te kijken. We kwamen echter eerder een tankstation tegen, nog beter, dus zijn we uitgestapt en de weg gaan vragen. Natuurlijk stonden er twee mannen achter de balie die al in een deuk lagen toen ik zei dat we verdwaald waren omdat we vrouwen zijn en geen kaart kunnen lezen (tip voor alle dames: doe een beetje hulpeloos en mannen zullen je altijd helpen), maar ze konden ons gelukkig wel de juiste weg wijzen. Ik kwam er trouwens later achter dat de weg waar we de hele tijd op reden vanaf de snelweg de Oostweg was, Eva had het alleen verkeerd begrepen haha. Met de aanwijzingen van de mannen zijn we er gelukkig wel gekomen, al snapte Eva er nog niks van haha. We hebben trouwens wel gecheckt of we in de goede straat zaten voor we aanbelden

De terugweg ging gelukkig een stuk beter, dan is het immers voornamelijk borden kijken en dat ging prima. We hadden twee extra passagiers die in Utrecht moesten zijn en zelfs daar vonden we in een keer de weg! Het uit Utrecht wegkomen ging op zich ook nog soepel, alhoewel ze daar vooral eenrichtingsverkeer hebben pff. En ik mocht blazen! Ik had dat nog nooit gedaan, dus was een beetje bang dat ik buiten adem zou raken haha, maar het was echt een eitje. En natuurlijk verscheen de P van prima, aangezien ik heel braaf de bob had gespeeld. De agent moet trouwens ook wel vreemd hebben opgekeken, ik deed heel vrolijk het raampje open en zei dat ik al hoopte dat ik mocht blazen omdat ik het nog nooit had gedaan (zoiets kan ik alleen leuk vinden geloof ik). En dus kreeg ik na het verschijnen van de P een BOB-sleutelhanger Ik ben hier natuurlijk heel trots op, dat begrijpen jullie wel.

We hebben de weg vervolgd zonder verdere problemen. Een ding heb ik wel geleerd, laat Eva nooit de weg wijzen! Oh en dat een TomTom heel handig kan zijn (alhoewel ik uit betrouwbare bron heb dat die je ook weleens de verkeerde kant op stuurt…). Zijn jullie ooit zo verdwaald geweest? En hebben jullie weleens moeten blazen?